นับจากครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา พลาสติกได้เข้ามาทดแทนวัสดุแบบดั้งเดิม (แก้ว โลหะ กระดาษ เป็นต้น) มากยิ่งขึ้นเนื่องจากมีคุณสมบัติที่เหนือกว่า  หลายปีที่ผ่านมา ปริมาณรวมของการใช้พลาสติกมากกว่าปริมาณรวมของโลหะ การนำพลาสติกมาใช้งานมีรูปแบบที่หลากหลายมากมาย เราจะเน้นประเภทที่มีการใช้งานกันมากที่สุด คือ โพลิโอเลฟินส์

มีการนำโพลิโอเลฟินส์ไปใช้ในผลิตภัณฑ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ส่วนประกอบตัวต่อต้านขีปนาวุธถึงกระปุกใส่เนย และ เชือก จากที่นั่งในสนามกีฬาถึงฟิล์มถนอมอาหาร และ ถุงหิ้ว 
ฟิล์มพลาสติกโพลิโอเลฟินส์มีราคาไม่แพง น้ำหนักเบา ขึ้นรูปง่าย ไม่เกิดปฏิกิริยาทางเคมี ไม่มีพิษ ไม่มีกลิ่น ต้านทานเชื้อจุลินทรีย์ กำจัดได้ หรือนำกลับมาใช้ใหม่ได้โดยเทคโนโลยีการกำจัดแบบดั้งเดิม ย่อยสลายได้โดยกลไกทางธรรมชาติบางอย่างถ้าถูกทิ้งเป็นขยะ โพลิโอเลฟินส์มีคุณสมบัติดังที่กล่าวมาทั้งหมดซึ่งไม่มีในวัสดุอื่นใด

เนื่องจากมีการเพิ่มจำนวนการใช้ถุงโพลิโอเลฟินส์และผลิตภัณฑ์ฟิล์มอื่นๆอย่างรวดเร็วจึงเป็นที่สังเกตว่า พลาสติกที่จำกัดการใช้งานมีอายุอยู่ได้ยาวนานกว่าที่มันควรจะเป็น  ยังคงอยู่ในสภาพแวดล้อมยาวนานเกินไปหลังจากที่ใช้งานแล้วและทำการกำจัดหลังจากนั้น เนื่องจากลักษณะความคงทนของมัน พลาสติกจำนวนมากจึงเริ่มสะสมเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกลายเป็นกองขยะถาวรและ ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของเราจึงมีความจำเป็นที่จะต้องเพิ่มคุณสมบัติในวัสดุที่ใช้กันอย่างแพร่หลายเหล่านี้ ถึงเวลาแล้วที่จะนำพลาสติกที่สามารถควบคุมอายุการใช้งานได้ แล้วเราก็ประสบความสำเร็จ